გრძნობა #1

მინდა რაღაც დავწერო,ისეთი რამ რაც ჯერ სხვას არავის დაუწერია.იფიქრებთ ალბათ ეს რა ამბიციური პიროვნება ყოფილაო.რაღაც დოზით ვარ ამბიციური მაგრამ უფრო მგრძნობიარე ვარ ვიდრე ნაძირალა.
ბევრ რამეს ვგრძნობ,ბევრს არა ყველაფერს ვგრძნობ.ეს თქვენ მიგაჩნივართ უგრძნობლად არა და მე ტქვნე ყველა მიყვარხართ.ჯერ დედა მიყვარს შემდეგ მამა,რა ცუდია და ძმა რომ არ მყავს,მე და ჩემი და ძმები ხან რას ვიტამაშებდით ხან კიდე რას,ძმას ომობანას ვეთამაშებოდი,კიდე მანქანებით გავერთობოდით,დას კი მოვეფერებოდი უფრო ის ხომ ნაზი არსებაა და ძმისგან სითბოს და მზრუნველობას მოელის ასევე ძმაც.


ბევრ რამეზე მინდა გესაუბროთ მაგრამ წერილობით ყოველივე ამის თქმა უფრო მიადვილდება და უფრო თავისუფალი ვარ.წერის დროს ვივიწყებ თუ ვინ ვარ მე,მავიწყდება პოლიტიკა,რეალობიდან ირილური გადავდივარ.მე მემართება „ავტომატური წერა“ავტომატური წერა ეს უკონტროლო სულიერი მგრძნობელობის,შემთხვევით წარმოქმნილი გამოსახულების და სიტყვების ჩაწერაა.
მე ეგზისტენცი ვარ–თავისუფალი ადამიანი თავისუფალი შეხედულობით,მეტალის ელემენტებით მაგრამ ბავშვური და გიჟზე სულელი.

მინდა გესაუბროთ იმ გრძნობაზე რაც არ ასვენებს ადამიანს ძილშიც.
რატომ მანდამაინც თემად სიყვარული შევარჩიე?
რატომ,რატომ ვერ ვხვდები?თუ არ ვიმჩნევ?ეგებ შეყვარებული ვარ?
მაგას ნუ მკითხავთ „ხარ თუ არა შეყვარებულიო“ეს ჩემი გულის საიდუმლოა,ეს თუ სხვას გავანდე არ ვიცი რა მოხდება,ალბათ გრძნობა დამიკომპლექსდება.
რატომ მერიდება ყველასი რატომ ვერ ვუბედავ ვერავის ზედმეტს?
რატომ ვარ ესეთი დამპალი?სხვა კიდევ ბევრი ესეთი სატკივარი მაქვს.
ყველაფერს გაორმაგებულად ვგრძნობ.გავედი გარეთ,სიჩუმეს ყურთან გზად წასული ქარი არღვევდა,იქვე ჩემი მეზობლის ძაღლი იყო.საწყალი მოიძულეს.დავუძახე,შეშინებულმა და თავჩაქინდრულმა მომიახლოვდა მოვეფერე და ცრემლი წამომივიდა,ახლაც ცრემლი მომდის ამას,რომ ვიხსენებ.ალბათ ეს არ უნდა მეთქვა არა მამაკაცურად ჟღერს მაგრამ მე ხომ დაგპირდით ისეთივე რეალური ვიქნებოდი როგორიც ჩემ თავთან დარჩენის შემდეგ ვარ?! მე უფრო ფილოსოფი ვარ ვიდრე ჭკვიანი,მე ფსიქოლოგი ვარ ვიდრე ეს მე ვარ.მე არ მინდა ისეთ სამყაროში ცხოვრება სადაც არიან ღარიბები,განა გგონია რომ მე ისინი მეზიზღება და მაგიტომ განვიზიდავ?არა,ძალიან შემცდარხართ თუ ესე გგონიათ!სწორედაც მე რომ ისინი მიყვარს მაგიტომაც არ მინდა დავინახო გაჭირვებულები.ღმეეერთო იმდენი გამაკეთებინე,რომ მე მათ დავეხმარო.ზამთარი მოდის ნეტავ სად გააათენებენ ღამეს?
ძალიან ბევრი სატკივარი მაქვს მსგავსი,წერა რომ გავაგრძელო ალბათ მოვკვდები იმიტომ რომ შუაღამის 4 საათია და საშინლად მშია.ჩავალ ქვევით რამეს შევჭამ ემრე გარეთ გავალ შინაურ თუ გარეულ არსებებს მოვეფერები თვალებში ჩავხედავ ვაკოცებ და დაველაპარაკები.მათ ყველაფერი ესმით.ერთი პატარა ხე დავრგე სამი თუ ოთხი წლის უკან და მხოლოდ წელს გაიზარდა,რადგანაც მივხვდი რომ თუ გამოველაპარაკებოდი და ვთხოვდი გაზრდილიყო გაიზრდებოდა,შდეგიც გამოიღო ის უკვე დიდი ხეა და ხოლმე პირიქით ვიღებ მისგან რჩევებს.ადამიანებს ანუ თქვენ!მათი არ გესმით და უყურებთ მხოლოდ როგორც საჭმელ და გასათბობ საშუალებად.აი თქვენ მას გულში თუ ჩაიხუტებთ მხოლოდ მაშინ იგრძნობთ მის სითბოს.მორჩა მორჩა უნდა წავიდე თორემ წავიქცევი ისე მშია.კიდევ მინდა ბევრი რამ დავწერო,ბევრი რამ მიტრიალებს თავთ,ვიცი ეს ყველაფერი ხვალ აღარ მემახსოვრება,მაგიტომაც ვწერ ახლა ყოველივე ამას.ალბათ ხვალ დადვდებ ამ ყოველივე ჩემს მიერ ნაწერს ჩემს ბლოგზე და ვინმე თუ მომიწონებს დიდი მადლობელი დავრჩები.